نور یکی از عوامل کیفی و نمادین بوده و از نظر کارکرد علمی از جایگاه ویژه ای در معماری و شهر سازی برخوردار است. اصلی ترین کارکرد نور، چه نور طبیعی و چه مصنوعی، روشن کردن فضا و فرم های ساختمانی است که آن را روشنایی می نامیم. با این حال نور با استفاده از نبوغ معمارانه و توجه به سه عامل زیبا شناسی، مفهومی و نمادین، جهت تعریف مجدد فضاهای شهری مورد استفاده قرار می گیرد که آن را نورپردازی می نامیم.

شب هنگام هر آنچه از محیط خود درک و احساس می کنیم بستگی مستقیم به نحوه نورپردازی آن دارد. نور می تواند محیط را هر آنچه از زیبایی محیط به چشم می آید از پرتو نور و روشنایی است وگرنه در تاریکی، زیبایی مفهوم نمی یابد. زیبایی حقیقی با نور و معرفت و زیبایی ظاهری با حس بینایی درک می شود. نور و روشنایی چه ظاهری و چه عرفانی باعث می شود که زیبایی به چشم آید و رنگ، جسم و سایر زیبایی های شیء جلوه کند. نورپردازی خوب نیازهای انسان را برآورده می کند، خاطر او را آسوده می سازد و احساس آسایش و امنیت ایجاد می کند.